(۱۳ مرداد تا ۲۰ مرداد ۱۴۰۴)
تهیهشده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان
(KMMK)
در جغرافیای زخمخوردهی ایران، بهویژه کوردستان، هر خودکشی سندی است علیه سیستمی که مردم را در باتلاق فقر، سرکوب و بیآیندگی غرق کرده است. این مرگها انتخاب فردی نیستند؛ قتلهای سیستماتیکیاند که با دستهای آلودهی جمهوری اسلامی و در سایهی بیرحمی ساختارها رقم میخورند.
قربانیان خودکشی این هفته:
• هستی پرندین – اسلامآباد
• شنیان منصوری – دهگلان
• رضا متانیبور – کردهای مقیم گنبد کاووس
• آرمین احمدی کولیژ – مریوان
• یونس رشادت – سلماس
• یونس سهیلبیگی – ایلام
هر یک از این نامها، روایت خاموش جوانانی است که با دیوار بستهی معیشت نابسامان، بیکاری، افسردگی و سرکوب بیوقفه روبهرو شدند و راهی جز پایاندادن به زندگی ندیدند.
کوردستان همچنان زیر سایهی سنگین کشتار کولبران، اعدام زندانیان، فشارهای اقتصادی و نابودی زیرساختهای معیشتی نفس میکشد. این فاجعهها، تنها آمار خشک نیستند؛ اینها جانهایی هستند که به دلیل سیاستهای فقرآفرین و سرکوبگرانه، خاموش شدهاند. جوانی که امروز خود را میکشد، فردی است که سالها پیش توسط همین سیستم به مرگ تدریجی محکوم شده بود.
قتلها و خشونتهای خیابانی:
این هفته، آمار قتل اندکی آرامتر بوده، اما درگیریهای خیابانی در چند شهر منجر به زخمیشدن چندین نفر شده است. خوشبختانه تا لحظه تنظیم این گزارش، قربانی جانی گزارش نشده است. با این حال، این خشونتها نشانهای روشن از جامعهای است که در آن اعتماد، امنیت و عدالت از میان رفته و هر خیابان به میدان مین روانی و اجتماعی تبدیل شده است.
لازم به ذکر است که این گزارش بر پایهی اطلاعات و مشاهدات میدانی گردآوری شده و به دلیل فشارهای امنیتی، سانسور حکومتی و محدودیت دسترسی به منابع مستقل، ممکن است تصویر کامل و تمامی جزئیات رویدادها را در بر نگیرد. آنچه ارائه شده، تنها بخشی از واقعیت تلخ و عمیق این فاجعههاست.
ث ـ م
