گزارش هفتگی قتل و خودکشی

(۱۹ تا ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ / ۹ تا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵)
تهیه‌شده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان

(KMMK)

در روزهایی که صدای جنگ هنوز از آسمان غرب ایران قطع نشده و دود و آتش زندگی مردم را در بر گرفته، سایه‌ی مرگ از دیوار خانه‌ها بالا می‌رود. جنگی تازه‌ آغازشده، اما ریشه‌دار در سیاست‌های پوسیده و خون‌طلبانه‌ی جمهوری اسلامی. جنگی که نه به دست مردم، که بر سر مردم تحمیل شده.

در همین هفته، ۵ نفر دیگر در مناطق کوردنشین و غرب کشور به زندگی خود پایان دادند. خودکشی‌هایی که فریاد خاموش جوانانی‌ست که دیگر جایی برای امید در این سرزمین نمی‌بینند.
آن‌ها جان باختند، نه از گلوله‌های جنگ، بلکه از زخمی عمیق‌تر: بی‌عدالتی، فقر، تبعیض و بی‌چشم‌اندازی.

اسامی قربانیان خودکشی:

1.  آیدا حاجیلو – ارومیه
2.  سجاد مرادی – کرمانشاه
3.  قیصر علمی – ارومیه
4.  هستی پیرانی – ایلام
5.  گرمان رحیمی – ارومیه

در نظامی که «زندگی» تنها برای مطیعان و سرسپردگان ممکن است، خودکشی تبدیل به یکی از آخرین راه‌های مقاومت خاموش شده است.

در کنار صدای انفجار، صدای شلیک در کوچه‌ها و فریاد در خانه‌ها شنیده می‌شود. در هفته‌ای که گذشت، دست‌کم ۵ تن در مناطق غربی کشور به قتل رسیدند. مرگ‌هایی که نه «حادثه»، بلکه محصول سیاست‌های نظام‌مند فقر و خشونت‌اند.

اسامی قربانیان قتل:

1.  مریم باباولدینی – نائب قهرمان ورزشی اهل کرمانشاه، به عمد توسط یک راننده ناشناس زیر گرفته شد؛ هنوز از عامل یا انگیزه‌ی قتل خبری نیست.
2.  عرفان رحیمی – ارومیه
3.  احساس رحیمی – ارومیه

(دو برادر جوان، که پدرشان در شرایط فقر مطلق، به اقدامی تراژیک و دردناک دست زد و آن‌ها را به قتل رساند)
4. قرەنی خضری – بوکان
5. محمدرضا غفاری – صحنه (قربانی خشونت خیابانی و درگیری‌های بدون کنترل)

قتل‌ها در رسانه‌های رسمی با عناوینی چون «اختلاف خانوادگی» یا «نزاع خیابانی» ثبت می‌شوند، اما واقعیت تلخ‌تر است: این مرگ‌ها از دل فقر، تحقیر و بی‌عدالتی زاده شده‌اند.

جنگی که جمهوری اسلامی آغاز کرده، تنها در مرزها نمی‌کشد. جنگ به خانه‌ها نفوذ کرده، به روان مردم، به اقتصاد، به امید نسل‌ها.
بمب‌هایی که در مرزها می‌افتند، تنها بخشی از فاجعه‌اند. بمب اصلی همان نظامی‌ست که سال‌هاست به جای عدالت، تبعیض می‌کارد؛ به جای رفاه، فقر پخش می‌کند؛ و به جای صلح، جنگ را انتخاب می‌کند.

جوانانی که اکنون در خیابان یا در خانه‌های ویران‌شده جان می‌دهند، کسانی‌اند که هرگز فرصت زندگی عادی نداشتند. جنگ، تازه شروع شده، اما درد آن سال‌هاست ادامه دارد.

حاکمیت جمهوری اسلامی با جنگ، سرکوب، فقر و فساد، زندگی را از مردم ایران گرفته است. اما آن‌چه امروز جریان دارد، تنها یک جنگ نظامی نیست؛ این جنگی‌ست برای نابود کردن انسانیت، کرامت و آینده.
در برابر این مرگ تدریجی، سکوت جایز نیست.

زندگی در جمهوری اسلامی یک امتیاز نیست، یک مبارزه است.
تا زمانی که صدای هم باشیم، امید زنده خواهد ماند.

ث – م