ک.م.م.ک:
در ادامهٔ کارزار گسترده و مدنی سهشنبههای نه به اعدام، اعتراض زندانیان به موج اعدامها در ایران ابعاد تازهای پیدا کرده است. این هفته، زندانیان زندان بیرجند نیز با پیوستن به اعتصاب غذای سراسری، همبستگی خود را با زندانیان سیاسی محکوم به اعدام اعلام کردند. پیش از این، این اعتصابها در ۵۴ زندان ایران آغاز شده بود و اکنون با حضور زندانیان بیرجند، دامنهٔ آن گستردهتر شده است.
این حرکت هماهنگ، پیامی روشن دارد:
زندانیانی که خود در معرض خشونت ساختاری و فقدان دادرسی عادلانه قرار دارند، با گرسنگی کشیدن آگاهانه، جان خود را در کف دست گرفتهاند تا صدای اعتراضشان به سیاست اعدام شنیده شود.
در کنار آنان، خانوادههای زندانیان سیاسی محکوم به اعدام نیز در خیابانها، مقابل زندانها و در شبکههای اجتماعی ایستادهاند؛ با عکس عزیزانشان، با دستان لرزان اما صدایی استوار، خواستار توقف چرخه مرگ و پایان دادن به احکام اعدام شدهاند. آنها حق دارند بیتهدید و بیهراس، درخواست عدالت و کرامت انسانی را بیان کنند.
کارزار سهشنبههای «نه به اعدام» امروز بیش از هر زمان دیگری یادآور این واقعیت است که:
اعدام نه عدالت است، نه بازدارنده؛ بلکه ابزاری برای خاموش کردن اعتراض و تحمیل ترس بر جامعه است.
خواست مشترک زندانیان، خانوادهها، کنشگران و وجدانهای بیدار چنین است:
توقف فوری اعدامها، لغو احکام مرگ برای زندانیان سیاسی، و ایجاد سازوکاری برای دادرسی عادلانه و شفاف.
این جنبش مدنی، از دل رنج و مقاومت برمیآید و هر هفته گستردهتر میشود. هر صدایی که امروز در شبکههای اجتماعی یا رسانهها بلند میشود، سنگری کوچک اما مؤثر در برابر این خشونت دولتی است. گسترش این صداها راه را برای جامعهای باز میکند که در آن زندگی انسان، ارزشمندتر از هر ابزار سرکوب باشد.
م.ە
