گزارش هفتگی خودکشی و خشونت‌های اجتماعی

(۲۷ مرداد تا ۳ شهریور ۱۴۰۴)

تهیه‌شده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان

(KMMK)

در جغرافیای زخمی ایران، به‌ویژه کوردستان، مرگ‌های خاموشی که هر هفته بر جان جامعه سایه می‌افکند، انعکاسی است از سیستمی که مردمانش را در چرخه‌ی فقر، بی‌عدالتی، سرکوب و بی‌امیدی گرفتار ساخته است. خودکشی‌ها و زن‌کشی‌ها و قتل‌های خیابانی، نه انتخاب‌های فردی صرف، بلکه پیامدهای مستقیم ساختارهایی‌اند که زندگی را به زندانی بی‌راه فرار بدل کرده‌اند.

قربانیان خودکشی این هفته:

•   حسین رحیمی – ملایر
•   سلیمان خضری – بوکان
•   آیدا حاجیلو – ارومیه
•   مهدی عبداللهی – میاندوآب
•   قادر خرمی – اشنویه
•   سارا کمالی – مهاباد
•   شهروز رضاییان – سقز
•   ژیوار مصطفی‌زاده – سردشت
•   شقایق علیخانی – مهاباد

این نام‌ها تنها آمار نیستند؛ روایت خاموش انسان‌هایی‌اند که در میان فشارهای طاقت‌فرسای اقتصادی، اجتماعی و روانی به مرز فروپاشی رسیدند.

زن‌کشی»»

در این هفته، متأسفانه جانم
طلاپورکائید، مادری از پلدختر، به‌دست پسرش و به دلیل اختلافات مالی به قتل رسید. این جنایت نشان می‌دهد که خشونت ساختاری نه‌تنها خیابان‌ها، بلکه خانه‌ها و روابط خانوادگی را نیز آلوده کرده است.

در کنار موارد فوق، درگیری‌های متعددی در مناطق مختلف گزارش شده است که به زخمی شدن شماری از شهروندان انجامید. در این میان، احمد نیازی از بدره جان خود را از دست داد.

افزایش خودکشی‌ها و زن‌کشی‌ها و قتل‌های خانوادگی، بازتاب مستقیم فشارهای روانی و اقتصادی و نشانه‌ای آشکار از فرسایش اجتماعی در ایران است. جامعه‌ای که در آن امید از میان رفته، به‌جای زندگی، مرگ و خشونت را برمی‌گزیند. هر خودکشی و هر قتل، فریادی است علیه سیستمی که مردمانش را در حلقه‌ی بسته‌ی فقر، سرکوب و تبعیض رها کرده است.

لازم به ذکر است این گزارش بر اساس اطلاعات میدانی و منابع محلی گردآوری شده و به دلیل سرکوب حکومتی و محدودیت دسترسی به اطلاعات مستقل، ممکن است تمامی ابعاد فاجعه را در بر نگیرد. آنچه بیان شد، تنها بخشی از واقعیت تلخ و عمیق جامعه‌ای است که هر روز بیشتر در سراشیبی فروپاشی فرو می‌رود.

ث-م