گزارش هفتگی خودکشی و خشونتهای اجتماعی
(۲۰ مرداد تا ۲۷ مرداد ۱۴۰۴)
تهیهشده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان
(KMMK)
در جغرافیای زخمی ایران، بهویژه کوردستان، مرگهای خاموشی که هر هفته بر پیکر جامعه تحمیل میشود، بازتابی است از سیستمی که مردمانش را در باتلاق فقر، بیعدالتی، سرکوب و بیامیدی گرفتار کرده است. خودکشیها و قتلهای خانگی و خیابانی نه انتخاب فردی، بلکه پیامدهای مستقیم ساختارهاییاند که زندگی را به زندانی بیراه فرار بدل کردهاند.
قربانیان خودکشی این هفته:
• مهدی مکاری – بانه
• سونیا فتاحیان – شیان
• مهدی پرویزی – ارومیه
• بختیار مسعودی – اشنویه
• سوگند جودکی – تویسرکان
• حمید دوستداری – کوهدشت
• آرش گراندوند (نوجوان ۱۴ ساله) – کوهدشت
• پژمان محمدزاده – مهاباد
این نامها تنها آمار نیستند؛ روایت خاموش جوانان و زنانیاند که در میان فشارهای طاقتفرسای اقتصادی، اجتماعی و روانی به مرز فروپاشی رسیدند. هر خودکشی پژواکی است از جامعهای که فرصت زیستن را از فرزندانش دریغ کرده است.
قتلها و خشونتهای خانگی و خیابانی:
• انور میرزایی – سقز
• داوود رضایی – کرندغرب
• امیرحسین موسیوند – صحنه
• مانی نقشی – بوکان
• علی اسدیان – لرستان
• کیانوش اسدیان – لرستان
• بهمن اسدیان – لرستان
• رضا امیدی – لرستان
در فاجعهای تکاندهنده در لرستان، سه برادرزاده و یک خواهرزاده بهدست عموی خود با شلیک مستقیم گلوله به قتل رسیدند؛ نزاعی مالی که به کشتاری خانوادگی بدل شد. این جنایت بار دیگر نشان داد که خشونت و ناامنی، خانه و خانواده را نیز در بر گرفته و روابط انسانی را در سیطرهی سلاح و خشم فرو برده است.
افزایش خودکشیها و قتلهای خانوادگی، بازتاب مستقیم فشارهای روانی و اقتصادی و نشانهای آشکار از فرسایش اجتماعی در ایران است. جامعهای که در آن امید از میان رفته، بهجای زندگی، مرگ را برمیگزیند. خشونت، چه علیه خویشتن و چه علیه دیگران، فریادی است علیه سیستمی که مردمانش را در حلقهی بستهی فقر، سرکوب و تبعیض رها کرده است.
لازم به ذکر است این گزارش بر اساس اطلاعات میدانی و منابع محلی گردآوری شده و به دلیل سرکوب حکومتی و محدودیت دسترسی به اطلاعات مستقل، ممکن است تمامی ابعاد فاجعه را در بر نگیرد. آنچه بیان شد، تنها بخشی از واقعیت تلخ و عمیق جامعهای است که هر روز بیشتر در سراشیبی فروپاشی فرو میرود.
ث-م
