(۱۲ تا ۱۸ خرداد ۱۴۰۴ / ۲ تا ۸ ژوئن ۲۰۲۵)
تهیهشده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان
(KMMK)
خودکشی؛ روایت فریادهای بیپاسخ در حاکمیت مرگآفرین
در هفتهای که گذشت، ۷ تن دیگر در شهرهای کوردنشین و غرب ایران به زندگی خود پایان دادند. آنها جان باختند، نه از بیماری، نه از حادثه، که از فشارِ سیستماتیكِ فقر، بیعدالتی، تحقیر، و نبود چشمانداز برای آینده ،
در ایران تحت سلطهی جمهوری اسلامی، خودکشی دیگر یک «اتفاق فردی» نیست. اینها قتلاند؛ قتلهایی که ابزارشان سکوت است، و مسئولشان حکومت است.
اسامی قربانیان خودکشی:
1. فریبا کرمانج – بوکان
2. آکو خالدی – مریوان
3. یاسر صحرا – کوهدشت
4. رویا ولیزاده – هرسین
5. آیدین کوشکی – خرمآباد
6. ابوالفضل بروسان – ایلام
7. محمد حیدری – خرمآباد
قتل؛ ادامه سیاست سرکوب، این بار در خیابان و خانه
خشونت در ایران، دیگر حد ندارد. در هفتهی اخیر، ۴ مورد قتل در شهرهای مختلف غرب کشور ثبت شد. خیابانها به صحنهی جنایت تبدیل شدهاند و خانهها به میدان انتقام. نه امنیتی مانده، نه آرامشی، نه نهادی که بتوان به آن پناه برد.
اسامی قربانیان قتل:
1. یوسف مرادی – کرمانشاه
2. فرید زند کریمی – سنندج
3. سالار پارسا – مریوان
4. فردین شیرازی – کرمانشاه
این قتلها تنها به عنوان «نزاع خانوادگی» یا «درگیری خیابانی» در پروندهها ثبت میشوند. اما حقیقت تلختر است: اینها نتیجهی مستقیم فروپاشی اجتماعی، گسترش فقر، بیکاری و سرکوبهای ساختاری هستند که رژیم حاکم عامدانه آن را پرورش داده است.
در میان تاریکی فزاینده، زنان همچنان یکی از اصلیترین قربانیان خشونت در جمهوری اسلامیاند. خشونتی که در قانون، فرهنگ، آموزش و در نهادهای امنیتی نهادینه شده. از قتلهای ناموسی، تا تجاوز، تهدید، سرکوب و حذف سیستماتیک؛ هیچ نهادی برای حمایت واقعی از زنان وجود ندارد، زیرا خود نظام بخشی از خشونت است.
هر هفته زنانی در سکوت کشته میشوند؛ برخی بینام و نشان، برخی با نامی که تا ابد در فهرست قربانیان این حکومت خواهد ماند.
آنچه امروز در کوردستان و سراسر ایران میگذرد، صرفاً آمار نیست؛ اینها شواهدی از یک فروپاشی گستردهاند. نظامی که نه به زندگی انسان ارزش میدهد، نه به کرامت او، نه به آیندهی نسلها.
جمهوری اسلامی نهتنها در ایجاد امنیت و عدالت ناتوان است، بلکه با سیاستهای سرکوبگر، تبعیضآمیز و ضدانسانیاش، خود به عامل اصلی مرگ، فقر و ناامیدی تبدیل شده.
تا زمانی که صدای هم نباشیم، حکومت قاتل ایران، کشتار جوانان، زنان و فرودستان را ادامه خواهد داد.
زندگی در این نظام، نه حق، که امتیازی موقت است—برای آنکه سر خم کند.
ث -م
