ک.م.م.ک:
بر اساس گزارش های رسیده به جمعیت حقوق بشر کوردستان(KMMK) از
(۲۹ اردیبهشت تا ۴ خرداد ۱۴۰۴ / ۱۹ تا ۲۵ مه ۲۰۲۵)
۱۰ مورد خودکشی، ۸ مورد قتل خیابانی و خانوادگی، و ۳ مورد زنکشی در مناطق کوردی در ایران ثبت شدهاند. این آمار نه عدداند، نه خبرهایی برای فراموشی؛ بلکه فریادهایی هستند از دل جامعهای در حال احتضار، که صدایش در هیاهوی سرکوب گم شده است.
نام قربانیان ثبت شده که به زندگی خود پایان داده اند :
۱. فردین حبیبی – سرپلذهاب
۲. مجید پازیار – میاندوآب
۳. شادی ایوبی – بوکان
۴. محمد گزیز کریمی – بانه
۵. علی گلزار – خرمآباد
۶. منصور عزیزی – نقده
۷. مرضیه رحمتی – کوهدشت
۸. محمدرضا کرمی – دهلران
۹. محمدامین عباسی – اسلامآباد غرب
۱۰. سهیل صفایی – توابع کرمانشاه
١١. شاهو حسینپور – مریوان
خودکشی ها مرگهایی هستند که دیگر نه تصادفاند، نه استثنا؛ بلکه نتیجهی طبیعی سیستمیست که زندگی را به کابوس بدل کرده است.
قتلهای خیابانی و خانوادگی، در سایهی بحران:
• پیمان حسنزاده – پاوه
• سامان ابراهیمی – میاندوآب
• امیر میرانی – ارومیه
• حجت مصطفایینژاد – میاندوآب
• علی عزیزی – دیواندره
• مجید کریمی – کرمانشاه
• عزیز عنایتی – مهاباد (کشتهشده به دست همسرش)
• محمد براقی – مهاباد (کشتهشده به دست همسرش)
قتلها، پاسخی خشن به خشمهای فروخورده، بیعدالتی مزمن، و سیستمی هستند که نه نظم میآفریند، نه امنیت. در کشوری که اسلحه آسانتر از نان یافت میشود و مرز قانون و بیقانونی محو شده، خیابان و خانه، میدان انتقاماند.
زنکشی ادامه دارد:
• زهرا علیاری – میاندوآب (به دست همسر، با ضربات چاقو)
• سمیرا فرهادی – کرمانشاه (به دست همسر، با سلاح کمری)
• سمیه فرهادی – کرمانشاه (به دست همسر خواهرش، با شلیک گلوله)
زنکشی، جنایتی خانوادگی نیست؛ محصول قانونیست که به مرد قیمومت مطلق میدهد، و به زن اطاعت. جمهوری اسلامی، نه تنها از زنان محافظت نمیکند، که آنان را به قربانیان بیصدای مردسالاری رسمی بدل کرده است.
دست آورد های جمهوری اعدامی :
کولبران در کوه کشته میشوند، زندانیان سیاسی در زندان، و مردم در خانههای خود. ساختاری که امید را میخشکاند، حمایت روانی و اقتصادی را نابود میکند، و راه اعتراض را میبندد، راه را فقط برای یک گزینه باز میگذارد: مرگ.
اعدام، خودکشی، قتلهای خیابانی، زنکشی، فروپاشی روانی و خانوادگی… اینها قطعههای یک پازلاند؛ پازلی که نامش خشونت سیستماتیک است.
ما این اسامی را ثبت میکنیم، نه برای پر کردن تیتر اخبار، بلکه برای آنکه فراموش نشوند. برای آنکه یادمان نرود هر کدام، انسانی بود که میتوانست زنده باشد—اگر زندگی در این نظام ممکن بود.
ث-م
