KMMK:
با گذشت بیش از نیم قرن از تصویب میثاق بین الملی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هنوز حقوق زنان در جامعه های جهانی پایمال می شود.
در جغرافیای سیاسی جمهوری اسلامی ایران، نه تنها حقوق زنان اهمال میشود بلکه پایمال کردن حقوق زنان بر اساس قانون اساسی به رویه ای قانونی تبدیل کردهاند. بطوریکه تبعیض ها، محرومیتها، خشونت ها علیه زنان بی شمارند و سیستم حاکم بر ایران زن را به عنوان انسان درجه معرفی کرده است.
قوانین تصویب شده زنان را از حقوق اولیه انسانی خویش یعنی آزادی انتخاب، نوع پوشس، منع از حضور در بسیاری از اماکن عمومی و … محروم کرده است.
در عرصه های سیاسی کشور ممنوعیت زنان برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری، فقدان زنان در شورای نگهبان که طبیعتا منجر به تبعیض جنسیتی در تصمیم گیری های این شورا می گردد، نبود حق تساوی و خشونت جنسیتی علیه زنان هنوز هم و در سطح بالا در قانون و هم در عمل ادامه دارد و قانون مجازات اسلامی اصلاح شده کماکان حاوی مقرارت تبعیض آمیز می باشد تا به حدی که شهادت زنان در دادگاه هنوز به اندازه نصف شهادت مرد محسوب می شود و عملا ارزش زندگی یک زن نصف ارزش زندگی یک مرد می باشد.
قوانین جاری در جمهوری اسلامی ایران، عموما زن را موظف به تابعیت مرد در مقام شوهر و زن را مجاز نمی شمارد که بدون اجازه شوهر در خارج از خانه شاغل باشد، اما مرد را قادر به اختیار کردن چهار همسر می داند، ارثیه زن را نصف میزان ارثیه ای می داند که مرد در وضعیت همسان از آن برخوردار است.
حاکمان ایران در عقب نگاه داشتن جامعه زنان از نظر داشتن اگاهی به حقوق انسانی خود از طریق نبود و کمبود اشتغال و نبود استقلال اقتصادی در مقیاس وسیع از وضع و اجرا نمودن قوانین ضد انسانی واهمه ای ندارد.
زنان در جوامع ایران و شرق کوردستان از لحاظ حقوقی همیشه با بی احترامی و مطلق گرایی نظام روبه رو شده و فاقد فرصت بکارگیری حقوق خود در میدان نظام اسلامی میباشند.
بدیهی است چالشها و مبارزات زنان در برابر نظام ضد حقوقی مرد سالاری از مبارزه برای احقاق حقوق خویش عقب نشینی نکرده است، اما دست اندرکاران حکومت ایران اجازه کسب نتایج مبارزات را به زنان نداده و حتی تلاششان بر این بوده که مبارزات و قیام زنان را با شکست مواجه و از گوهره ی اصلی آن تحریف سازد.
در کنار قوانین ضد زن جمهوری اسلامی ایران، سنت های عقب مانده مذهبی، آداب و رسوم ارتجاعی، فرهنگ مرد سالاری که زن را موجودی درجه دو و در مالکیت و کنترل مرد به شمار می اورد، مانع جدی برای دستیابی زنان به حقوق برابر با مردان است.
واقعیت این است که سنت ها و فرهنگ مردسالاری همراه با قوانین تبعیض آمیز جمهوری اسلامی در آمیخته و وضعیت دشوار و پیچیده ای را به شکل عینی بوجود آورده است.
یقینا زنان کورد جامعه شرق کوردستان، زنانی هستند که به دلیل ستم و تبعیض ملی، علاوه بر تمامی خشونت هایی که در ایران تجربه می شود، خشونت سیاسی را نیز تجربه می نمایند و این امر بر تمامی ابعاد زندگی آنان تاثیرات منفی مستقیم و غیر مستقیم داشته است.
خشونتی که حتی زنان را به مثابه زنانی که در منطقه محروم ( ستم مضاعف) زندگی می کنند از دسترسی به حضور در عرصه های مختلف اجتماعی و سیاسی محروم نموده است، خشونتی که هر فعالیتی در جوامع شرق کوردستان جرم ” سیاسی” شناخته و به مثابه ” اقدام علیه امنیت ملی” با آن برخورد می کند.
در این راستا زنان کورد در شرق کوردستان از حضور خود برای مبارزه و نشان دادن اعتراض خویش در تمام عرصه های سیاسی، حقوقی و مدنی از پای ننشسته و وجود صدها تن از این زنان خستگی ناپذیر و مبارز در زندانهای جمهوری اسلامی ایران نشان بر این ادعاست.
جمعیت حقوق بشر کوردستان
