KMMK: در گرماى ٧ تير ١٣٦٦ شمسى سم و دود بمب شيميايى با ناله كشنده در تركيبى از گرماى تابستان، شهرى ١٥ هزار نفرى (شهرستان سردشت) را زهرآلود نمود.
دولتهاى ايران و عراق خسته از جنگ بى بهره، از كوردها بي دفاع تر و بهتر براى يك ژنوسايد ديگر و ترساندن طرف مقابل چه جايى را ميتوان گير آورند؟!
سردشت و حلبچه دو شهر كوردستانی و دو زخم عميق و دو سرنوشت شبيه ولى مجزا!
جمعيت حقوق بشر كوردستان برای يادآورى اين رويداد خلاصه اى از مصاحبه خبرگزارى مهر با عثمان مزين، وكيل دادگاه و مسئول قبلى كميته حفاظت از حقوق آسيب ديدگان بمباران شيميايى شهر سردشت را با اندكى اختلاف ذكر ميكند:
چندگانگى آمار از از طرف مسئولين جمهورى اسلامى در باره تعداد كشته شدگان و مجروحين اين رويداد، سؤالاتى را مطرح ميكند كه آيا عامل اصلى اين بمباران، جمهورى اسلامى بوده يا رژيم بعث. چون جمهورى اسلامى خود از خسارت جنگ چشم پوشى كرده وآمارهايى كه به سازمان ملل متحد ارائه داده كمتر از آمارهاى آمده درابتداى اين واقعه گزارش شده است كه در زير بحث ميشود.
سال ١٣٦٦ ساكنين سردشت ١٢٠٠٠ تا ١٥٠٠٠ بوده و سال بعد در سالگرد اين بمباران فرماندار سردشت اظهار داشت كه ١٠٠٠٠ نفر از ساكنين شهر قربانى بمباران شده اند.
آمارى كه وزارت خارجه به سازمان ملل ارائه داده ٤٦٠٠ نفر با نام و مشخصات كامل بوده است. مشخص است كه اين آمار تركيبى از كشته شدگان و مجروحين بود. در جايى ديگر هاشمى رفسنجانى سال ١٣٨١ شمسى در خطبه روز جمعه به قربانى شدن ٨٠٢٤ نفر در سردشت اقرار نموده است. اين پارادوكسها در ارائه آمار همچنان ادامه دارد.
عثمان مزين ميگويد: در سال ١٣٧٨(١٢ سال بعد از بمباران) انجمن حمايت از آسيب ديدگان بمباران شيميايى سردشت شروع به فعاليت نمود و دو سال بعد از اين بمباران هيئتى بوجود آمد كه درباره آمار اين قربانيان تحقيق نمايد.
با اين حساب بعد از ١٤ سال از كار هيئت تنها ١٤٠٠ نفر از مجروحين آشكار شده كه اين تعداد تنها ٢٠٪ قربانيان را در بر گرفته و تاكنون فقط ٤٠٠ نفر از اين آسيب ديدگان (٥٪) حقوق و كمك مالى دريافت مينمايند.
در اين گزارش اين وكيل اظهار مينمايد: تنها ٥٪ از قربانيان با آسيب بالاى ٢٥٪ حقوق دريافت ميكنند و حقوق بيش از ٦٠٠٠ نفر ديگر از سوى مسئولين بنياد شهيد و جانبازان، دريافت يا زير پا گذاشته شده است.
در پايان گرچه يك تاجر هلندى بعنوان گناهكار و فروشنده مواد شيميايى به حكومت بعث بنام (فرانس فان انرانت) به ١٧ سال زندان محكوم گرديد؛ اما سؤال اينست كه چرا جمهورى اسلامى روز به روز از تعداد قربانيان بمباران شيميايى سردشت كم ميكند؟ چرا بحثى از جبران خسارات براى اين قربانيان نشده و يا اگر شده، چه بر سر اين بودجه آمده؟ چرا فاجعه بمباران شيميايى سردشت همچون حلبجه بازتاب جهانى و داخلى نداشته؟
اين سؤالات و هزاران سؤال ديگر در مقابل سازمانهاى مدافع حقوق بشرى دنيا مطرح ميشود و بعد از ٣١ سال از گذشت اين بمباران در واقع ميتوان گفت حتى خبرگزاريهاى داخلى و كورد نيز در اين مورد ضعيف عمل كرده اند.
جمعيت حقوق بشر كوردستان
