ک.م.م.ک:
اول ماه مه، برابر با روز جهانی کارگر، فرصتی است برای بازاندیشی در جایگاه کار، کرامت انسانی و حقوق بنیادینی که باید برای تمامی کارگران، بدون تبعیض، تضمین شود. این روز نه صرفاً یک مناسبت نمادین، بلکه یادآور تاریخی از مبارزه، ایستادگی و مطالبهگری برای تحقق عدالت اجتماعی و انسانی است.
روز جهانی کارگر، در ذات خود، پیوندی عمیق با مفاهیم بنیادین حقوق بشر دارد. حق برخورداری از شرایط کاری عادلانه و مطلوب، دستمزد منصفانه، امنیت شغلی، منع کار اجباری و کودککار، و نیز حق ایجاد و پیوستن به تشکلهای کارگری، از جمله حقوقی هستند که در اسناد بینالمللی مورد تأکید قرار گرفتهاند.
با این حال، وضعیت کارگران در جغرافیای ایران نشاندهنده شکاف عمیق میان این اصول و واقعیتهای موجود است. بسیاری از کارگران در محیطهایی فاقد حداقل استانداردهای ایمنی کار میکنند؛ شرایطی که به افزایش حوادث شغلی، مرگ و نقص عضو انجامیده است. تأخیرهای مکرر در پرداخت دستمزدها و انباشت حقوق معوقه، زندگی میلیونها کارگر را با ناامنی معیشتی مواجه کرده و آنان را در تأمین نیازهای اولیه ناتوان ساخته است. همچنین ضعف یا نبود پوشش بیمهای و درمانی نیز، کارگران را در برابر بیماری، حوادث و بیکاری بیپناه گذاشته است.
این وضعیت در بستر بحرانهای اقتصادی و سیاسی موجود در جغرافیای ایران، تشدید شده است. تورم فزاینده، کاهش شدید قدرت خرید، و افزایش هزینههای زندگی، سفره کارگران را بهطور محسوسی کوچکتر کرده است.
در کنار این چالشها، نبود آزادی در مطالبهگری صنفی و محدودیتهای جدی در تشکیل و فعالیت تشکلهای مستقل کارگری، یکی از موانع اساسی در مسیر تحقق حقوق کارگران است. برخوردهای امنیتی با اعتراضات مسالمتآمیز و حبس و فشار علیه فعالان کارگری، فضای دفاع از حقوق را تنگتر کرده و امکان پیگیری مطالبات قانونی را از بین برده است.
در این روز، ضمن گرامیداشت یاد و مبارزات کارگران، بر ضرورت پایبندی دولتها، کارفرمایان و نهادهای بینالمللی به تعهدات حقوق بشری خود تأکید میکنیم. توسعه پایدار و عدالت اجتماعی، بدون تضمین حقوق کارگران، مفهومی ناقص و ناپایدار خواهد بود.
دفاع از حقوق کارگران، دفاع از کرامت انسانی است.
بهنام شهبازی
