(۲۴ شهریور تا ۳۰ شهریور ۱۴۰۴)
تهیهشده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان (KMMK)
هفتهی گذشته نیز کوردستان و ایران بار دیگر شاهد تراژدیهای انسانی ناشی از خودکشیها و قتلهای خونین بود. فشارهای روانی، تبعیضهای ساختاری و بحرانهای اجتماعی همچنان زندگی را برای بسیاری از شهروندان غیرقابلتحمل کرده است. مرگ، در غیاب امید و عدالت، به انتخابی اجباری بدل شده است.
در این بازه، چهار نفر در شهرهای مختلف به زندگی خود پایان دادند:
• محمد کرمانشاهی – کرمانشاه
• کیان آفتابی – مهاباد
• امیر عباسی – اسلامآباد غرب
• نیما ویسی – پاوه
این آمار بهویژه در میان جوانان، نشاندهندهی انسداد اجتماعی و بحران امید است. جامعهای که چشماندازی برای زندگی فراهم نمیکند، شهروندانش را به مرز نابودی میکشاند.
زنکشی ؛متأسفانه این هفته دو زن قربانی خشونتهای مرگبار شدند:
• دلنیا ابراهیمی، اهل سردشت، به دست همسرش به قتل رسید؛ کسی که باید پناه و امنیتش میبود، در نبود قوانین حمایتی و در سایهی سلطهی مردسالاری، به قاتل او بدل شد.
• نگار یگانه، دختر نوجوان اهل پیرانشهر، در تهران بهدلیل سرقت موبایلش به طرز فجیعی کشته شد؛ قربانی ناامنی و گسترش خشونت در خیابانها.
زنکشی، زخمی عمیق بر پیکر جامعه است. قتل زنان نه حادثهای فردی، بلکه بازتاب ساختاری از فرهنگ تبعیضآمیز و قوانین ناقص است که نه تنها از جان زنان حفاظت نمیکند، بلکه با سکوت و بیتفاوتی، زمینهی تداوم خشونت را فراهم میسازد. ارزش جان زنان باید در مرکز سیاستها و قوانین قرار گیرد؛ بیاعتنایی به این موضوع، به معنای بازتولید خشونت و نابودی امنیت انسانی است.
هر خودکشی، فریادی خاموش علیه سیستمی است که زندگی را ناممکن کرده است.
هر قتل، نشانهای آشکار از جامعهای است که در سراشیبی فروپاشی اجتماعی قرار دارد.
مرگ، دیگر حادثهی استثنایی نیست؛ بلکه بخشی از روزمرگی تحمیلی در سرزمینی است که حکومت آن را به زندانی بزرگ بدل ساخته است.
ث_م
