(۱۷ شهریور تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴)
تهیهشده توسط جمعیت حقوق بشر کوردستان (KMMK)
هفتهی گذشته، بار دیگر کوردستان و ایران صحنهی مرگ و خشونتهای هولناک بود. خودکشیهای پیدرپی و قتلهای خونین نشان میدهد که ساختار سرکوب و تبعیض، زندگی را به جهنمی بدل کرده است که در آن مرگ آسانتر از زیستن است.
در این بازه، شش نفر در شهرهای مختلف به زندگی خود پایان دادند:
• ویدا سلطانی – سقز
• زینب بهرامی – ایلام
• رضا تیموری – سقز
• تینا مرادی – خرمآباد
• ستین امرایی – کوهدشت
• یعقوب سبزی – کوهدشت
این موج تازه، بهویژه در میان زنان و جوانان، نشانهای آشکار از انسداد اجتماعی، فشار روانی و نبود چشمانداز برای آینده است. جامعهای که در آن امید میمیرد، شهروندانش ناچار به انتخاب مرگ میشوند.
در همین هفته، خشونتهای خیابانی و درگیریهای خونین، جان چندین نفر را گرفت:
• بهروز گلابیزاده – بانه
• صلاح لشگریاقدام – بوکان
• سالار بیشگر – بوکان
این قتلها ادامهی چرخهی خشونتی است که ریشه در فقر، بیعدالتی و بحران اجتماعی دارد؛ چرخهای که هر روز گستردهتر میشود و امنیت فردی و اجتماعی را از میان برده است.
هر خودکشی، فریادی خاموش است علیه سیستمی که زندگی را ناممکن کرده.
هر قتل، نشانهای عریان از جامعهای است که به سراشیبی فروپاشی کشیده میشود.
مرگ دیگر حادثه نیست؛ بخشی از واقعیت روزمره در جغرافیایی است که حکومت آن را به زندانی بزرگ بدل ساخته است.
ث_م
